เป็ดน้อย*-*

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมมึงดูหน้าตาไม่ค่อยฉลาด แต่เรียนเก่งจังวะ

ผมบอกเพื่อนผมว่า

พ่อกูสอน ให้ขยันแล้วก็ตั้งใจเรียน

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมพอมึงมีตังค์ มึงชอบเอาไปทำบุญ แจกเด็ก เลี้ยงพระวะ

ผมบอกเพื่อนว่า

พ่อกูสอน ให้รู้จักแบ่งปันคนอื่น ถึงเราจะมีตังค์น้อย แต่ก็มีคนอื่นที่เขาลำบากกว่าเรา

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมมึงชอบเล่นกีฬา เล่นเป็นหลายอย่าง แล้วไม่ค่อยเห็นมึงป่วยนอนโรงพาบาลเลยวะ

ผมบอกเพื่อนว่า

พ่อกูสอนให้กูออกกำลังกาย จะได้แข็งแรง ไม่เจ็บ ไม่ป่วยง่ายๆ เพราะเรามีตังค์น้อย เจ็บป่วยจะลำบาก

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมมึงอารมณ์ดี ไม่เครียด ไม่เคยโกรธใครบ้างเลยหรือไงวะ

ผมบอกเพื่อนว่า

พ่อกูสอน ให้เป็นคนอารมณ์ดี ทำให้คนที่อยู่ใกล้เรามีความสุข แล้วจะสบายใจกันทุกคน

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมมึงพูดกับคนอื่น ดูสุภาพ อ่อนน้อม ทั้งๆที่เขาเป็นลุงแก่ๆ เป็นเด็กเสริฟอาหารหรือแม้แต่ขอทานที่มึงให้เศษตังค์แล้วเข้าอวยพรให้มึง ทำไมมึงต้องขอบคุณขอทานวะ

ผมบอกเพื่อนผมว่า

พ่อกูสอน ให้พูดีๆกับทุกคน ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราพูดดีๆ กับเขา เขาก็จะได้พูดดีๆกับเรา

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมพี่ๆน้องๆมึตั้งหลายคน ทำไมรักใคร่กันดี ไม่เคยทะเลาะกันเลยวะ

ผมบอกเพื่อนผมว่า

พ่อกูสอน ให้พี่น้องรักกันทุกคน เพราะหมากับแมวที่อยู่บ้านเดียวกัน มันยังรักกันได้ทำไมพี่น้องกัน จะรักกันไม่ได้

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมมึงถึงรักชาติ รักแผ่นดิน รักในหลวง มากมายนักวะ

ผมบอกเพื่อนผมว่า

พ่อกูสอน ให้กูสำนึกถึงบุญคุณของแผ่นดิน บุญคุณของพระมหากษัตริย์ ทุกพระองค์ พ่อกูสอน ให้กูรู้จักคำว่า จงรักภักดี ตั้งแต่กูยังไม่รู้ความหมาย จนทุกวันนี้ กูรู้แล้วว่า คำว่าจงรักภักดีนั้นยิ่งใหญ่เพียวใด

 

เพื่อนๆถามผมว่า

ทำไมพ่อมึงถึงสอนอะไรมากมายจังเลยวะ

ผมบอกเพื่อนว่า

ที่กูเป็นกูได้จนทุกวันนี้ เพราะ พ่อกูสอน พ่อกสอนอะไร กูทำตามพ่อสอนทุกอย่าง มีอย่างเดียวที่พ่อกูไม่ได้สอน แต่กูทำแล้ว และกูทำมาตั้งแต่เด็กๆ

 

พ่อกูไม่ได้สอนให้รักพ่อ แต่....กูรักพ่อว่ะ

ใครไม่รักไมเป็นไร....แต่....กูรัก

 

ป.ล. คำสอนนี้ไม่รู้ว่าได้มาจากที่ไหนจำไม่ได้แล้ว ต้องขอขอบคุณด้วย